Trawa jest zielona.

Po co myć kubek po jogurcie, skoro ktoś leci do Tajlandii cztery razy w roku?

Produkcja wielogatunkowa Trawa jest zielona. Przedstawia ambitny plan polityczny, dzięki któremu minister środowiska rozwiąże kryzys ekologiczny. W jakim stopniu będziemy przestrzegać „prawa moralnego” również w strategiach prywatnych, a w globalnych rozwiązaniach? Publiczność zadecyduje również w głosowaniu nad nowymi dziesięcioma przykazaniami, których, jak się wydaje, pilnie potrzebuje nie tylko Słowacja. A co z tym wspólnego ma piłka nożna, pszczoły i weganie?   

Nasza moralność kręci się wokół nas samych. Jeśli apokaliptyczne przepowiednie się sprawdzą, choćby tylko częściowo, to dziś jesteśmy bliżej dystopii niż utopijnego cudu, a „prawo moralne w nas” stoi w obliczu wyzwań. Jesteśmy jedynym gatunkiem, który niszczy własne środowisko, ale jednocześnie środowisko wielu innych gatunków zwierząt. Wizja to społeczeństwo, w którym antropocentryzm przestaje istnieć. Czy czekamy na nowe dziesięć przykazań? Według niektórych naukowców jesteśmy już świadkami globalnego upadku. Niektórzy twierdzą, że pomoże nam pogłębiający się szacunek do natury i solidarność, inni promują ezoterykę jako nową religię, która nadałaby nowy sens życiu w społeczeństwie zależnym od ogromnego zużycia energii i nieograniczonej konsumpcji. Jeszcze inni wierzą w pomoc technologii (choć już w 1865 roku William Stanley Jevons opisał paradoks, że postęp technologiczny nie prowadzi do spadku konsumpcji). Wielu jednak skłania się ku przekonaniu, że to tylko naiwne i utopijne idee – nawet gdyby system został zresetowany, po pewnym czasie wrócilibyśmy do wykorzystywania zasobów do zapewnienia sobie egzystencji kosztem reszty ekosystemu. Ponieważ ten wzorzec zachowania jest po prostu podstawowym warunkiem życia. Względna stabilność ekosystemu kończy się, gdy zasoby zaczynają się wyczerpywać.   

Jak mawiał polski filozof Henryk Skolimowski - demokracja już nie wystarcza, potrzebujemy ekokracji jako formy rządów, która szanuje cały system naturalny. 

Koncepcja, reżyseria, teksty: Petra Fornayová  
Wykonane przez: Vlado Zboroň, Silvia Buranovská, Petra Fornayová 
Krótko mówiąc: Marinko Pintar, Lazi Drago, Vlado Zboroň  
Dramaturgia: Piotr Sulej  
Media, dźwięk, kierownictwo techniczne: Fero Király, Jakub Pisek 
Scena: Mateusz Gavula  
Klipy wideo i montaż: Adam Hanuljak, Jakub Pisek  
Produkcja: Stowarzyszenie Tańca Współczesnego, Stowarzyszenie Divadelná Nitra  

Wydarzenie jest wspierane przez Wewnętrzny Program Rozwoju Grantów Wydziału Kultury Urzędu Miasta Bratysławy. Projekt zrealizowano dzięki wsparciu finansowemu Samorządowego Regionu Bratysławskiego.