TEATR ZA LUSTRZEM – JEDNYM ODDECHEM: KULTURA KOŃCA

Autorski monoperformance o zdolności do zakończenia z udziałem publiczności. Koniec się nie objawił. W jakiś sposób trwał, ale na pewno nie dalej. Nie pragnąc zakończeń, które są nowymi początkami. Pragnąc od A do B. Jak więc to zrozumieć? Jak to zapamiętać? Jak poradzić sobie z nadchodzącym końcem, który wciąż nie nadchodzi? Nowy utwór „Kultura końca”, którego premiera grupy „Jedněm dychom” odbyła się pod koniec miesiąca w Zrkadlovym Háju, jest ponownie ucieleśnieniem aktywności i determinacji. Ponieważ „pieniędzy nie ma” (bo FPU zostało zniszczone), reżyserka Veronika Malgot wykorzystała to, co miała do dyspozycji, i stworzyła monodram. Rezultatem jest sugestywne dzieło, które odsłania jej wewnętrzne „ja” (refleksje o macierzyństwie, emigracji, planach na przyszłość), ale także komentuje współczesny świat z coraz bardziej niejasnymi jutrami. Jako kobieta czynu, pomimo przeciwności losu, Malgot stwarza sobie możliwości, jakich wcześniej nie miała – chciała zagrać klasykę, nakręcić musical czy zaśpiewać Marikę Gombitovą, a w „Kulturze końca” udaje jej się to wszystko (do pewnego stopnia). Udowadnia, że ​​jest urzekającą artystką, która potrafi zjednać sobie publiczność szczerością, swobodą nawet przy zagłębianiu się w tematy i nieprzewidywalnością swoich działań. Jej umiejętność przekształcania smutku, uczucia końca czy beznadziei w akt twórczy jest w dzisiejszych czasach cenną inspiracją. (Barbora Forkovičová) Reżyserka i performerka Veronika Malgot trafnie i żartobliwie rozważyła potrzebę i przeszkodę końca w spektaklu „Kultura końca”. To bardzo miłe, że w swoim monoperformansie nie naciska na poczucie marazmu czy wyrzuty wobec społeczeństwa i władzy, lecz zaprasza do wsłuchania się w własne refleksje. A co jeszcze korzystniejsze, z tym nurtem asocjacyjnym na styku kobiety-matki-artystki (choć nie tylko) można się łatwo utożsamić w myśleniu. (Alexandra Rychtarčíková)