Piosenkarka, skrzypaczka i pianistka Rozhina Rajablou przyjechała na Słowację, by rozwijać swoją pasję. W jej rodzinnym Iranie kobietom zabrania się występów publicznych. Pod koniec września wystąpi w bratysławskiej sali koncertowej Klarisky dzięki wsparciu BKIS za pośrednictwem System Open Call.
Minął prawie rok od śmierci Iranki Jiny Mahsy Amin, Co wywołało protesty w całym kraju w obronie praw człowieka, a zwłaszcza praw kobiet. Niedawno wróciła Pani z Iranu. Jaka jest tam sytuacja?
Sytuacja jest zasadniczo taka sama, ludzie nadal są bardzo smutni, bo zbliża się rocznica jej śmierci. Pojechałem tam, żeby odwiedzić rodzinę i przyjaciół. Nie było tam całkowicie bezpiecznie, ale na szczęście nie miałem żadnych problemów.
Kiedy przyjechałeś na Słowację?
W zeszłym roku. To była bardzo spontaniczna decyzja. Złożyłam podanie do szkoły w Bratysławie dwa miesiące przed rozpoczęciem roku szkolnego. Zawsze marzyłam o przeprowadzce do innego kraju, ale nie spodziewałam się, że zrobię to w wieku 16 lat. Powód mojej emigracji był jasny: chciałam zająć się muzyką i studiować ją na uniwersytecie.
Przeprowadzka do innego kraju może być wyzwaniem – od szoku kulturowego, przez inny język, po utratę kontaktów towarzyskich. Jak sobie z tym poradziłeś?
Największym wyzwaniem dla mnie była bariera językowa. Chodzę do szkoły międzynarodowej, gdzie językiem wykładowym jest angielski i nawet w akademiku wymaga się od nas mówienia po angielsku, ale czasami ludzie rozmawiają ze sobą po słowacku. Czasami czuję, że nie pasuję i nie jestem w pełni akceptowana. Na szczęście, dzięki silnemu naciskowi, jaki szkoła kładzie na budowanie wspierającej społeczności, udało mi się tu również znaleźć przyjaciół.
Kto lub co pomogło Ci po przyjeździe na Słowację?
Utrzymywanie kontaktu z rodziną i przyjaciółmi. Zawsze, gdy czułam się przytłoczona pracą lub samotna, wyciągali do mnie pomocną dłoń i rozmawiali ze mną.
Śpiewasz, grasz na skrzypcach i pianinie. Od kiedy zajmujesz się muzyką?
Od czwartego roku życia zacząłem brać lekcje muzyki. Rok później zacząłem uczyć się gry na skrzypcach, a w wieku trzynastu lat nauczyłem się również gry na pianinie. W wieku czternastu lat zacząłem też śpiewać. Muszę przyznać, że moi rodzice są dla mnie ogromnym wsparciem i siłą napędową.
W Iranie kobietom nie wolno występować. Czy kiedykolwiek ci się to udało?
Nie, nigdy nie miałam okazji wystąpić publicznie, tylko online. Nawet wtedy istniało ryzyko, że zostaniemy złapani, ponieważ głównymi wokalistkami były kobiety. Brałam też udział w oficjalnym konkursie muzycznym i byłam jedną z wokalistek w zespole muzycznym. Początkowo mówili, że to nie będzie problem, ale ostatecznie nie wyemitowali nas w telewizji i nie mogliśmy śpiewać w kolejnych odcinkach programu.
Występowałeś na żywo w Bratysławie kilka razy. Jak to było?
Myślałam, że całkiem dobrze radzę sobie ze stresem, ale występ przed publicznością przekonał mnie, że jest inaczej. Pracowałam nad sobą przez kilka miesięcy, ćwiczenia oddechowe bardzo mi pomogły. Pomogło mi też to, że mogłam śpiewać w szkole i dzięki temu zauważyłam u siebie duże postępy.
Wystąpisz we wrześniu w Klarisky Concert Hall. dzięki wsparciu Otwarte zaproszenie BKIS z projektem „I sing to help”. O co w tym chodzi?
Chcę przekazać dochód z mojego dobrowolnego daru organizacji non-profit Arafak, która pomaga rozwiązać problem pracy dzieci w Iranie. Ponieważ euro ma w moim kraju znaczącą wartość, postanowiłem ich wesprzeć.
Jak opisałbyś swoje stosunki ze swoim krajem?
Kocham swój kraj. Gdybym mógł żyć swobodnie w Iranie i zajmować się muzyką, nie wyjechałbym.
Tekst: Anna Jacková










